Lekker veel

Lang leve de jurkjes, rokjes en meeverende leggings. Daar past alles in. Zonder te knellen en zonder oordelende striemen achter te laten in het vel.

Nu ik niet meer rook neemt mijn longinhoud gestaag toe. Heerlijk is dat. Helaas geldt hetzelfde voor mijn taille. Inmiddels willen mijn broeken niet meer dicht.

Ik zou natuurlijk lafjes mijn veranderde stofwisseling de schuld kunnen geven. Ten dele zit daar vast een kleine kern van waarheid in. Maar eerlijk is eerlijk, ik weet heus wel dat het een andere oorzaak heeft. Er wordt gewoon te veel gekaand.

Het is nu vooral mijn buik die skippybalachtige vormen aanneemt. Met een dichtgeritste jas zie ik onderweg de blikken van vrouwen omlaag gaan. Omlaag naar de immense bolling in die nauwsluitende jas. Ik zie ze denken. Zou ze…?

Een tijdje terug kreeg ik een foto van mezelf onder ogen. Genomen zonder het te weten. Zoals ik daar zat. De handen ineengevouwen, rustend bovenop mijn buik. Ik schrok en wist het meteen. Het was de kenmerkende houding van een dikke vrouw.

In mijn leven zijn er vaker periodes geweest dat ik dik en weer dunner was. Van eerder weet ik dat je als voluptueuze mensch nog wel eens allerlei adviezen en observaties toegeworpen krijgt. Ongevraagd, welteverstaan. Alsof die anderen meer moeite met het dikzijn van de dikkerd hebben dan diegene zelf.

Ik herinner me een collega ooit. Zelf was ze een bonestaak en eeuwig behept met de slanke lijn. Op een dag was er iets te vieren. Terwijl ik nèt mijn tanden in een stuk taart zette, siste ze me toe: ieder pondje gaat door het mondje, hè. Haar gezichtsuitdrukking was bijna triomfantelijk te noemen.

Voorlopig berust ik er maar in. Er komt vast een dag dat ik actief voor wat minder kilo’s ga. Maar nu is het even zo. En dat is prima. Lekker veel Karin, zullen we maar zeggen.

///

Photo by Deeana Garcia from Pexels

2 reacties

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen