Chip

Sinds ik een auto bezit, reis ik nog maar weinig met de trein. En als het al voorkomt dan altijd met een papieren kaartje. Vandaag is de eerste keer treinen met de OV-chip.

Aangekomen op het station begint het grote uitvogelen. Eerst maar saldo op de chip zetten. Zo helder ben ik nog wel. Dat verloopt soepeltjes.

Dan schuif ik aan in de rij voor de kaartjes. Het afdak eindigt net voor de automaat, waardoor de regen precies in mijn nek sijpelt.

De man met kinderen voor me staat te hannessen. Hij is van mijn leeftijd. Misschien ook een chipnewbie. Ik probeer geduldig te blijven. Dat lukt maar matig. De tijd tikt door en ik voel een lichte gejaagdheid omdat ik niet precies weet hoe het werkt.

Ha, het is mijn beurt. Ik toets de bestemming in. Ja, retour graag. Nu gauw afrekenen. Ik wil betalen met mijn zojuist opgeladen chipkaart. Er is geen optie betalen met ov-chip. Nee, hè. Het wordt heet in mijn te dikke jas. Oké, rustig. Ik annuleer de transactie en stap uit de rij.

Wat nu. Terug naar de chipautomaat dan maar. Nog maar vijf minuten voor vertrek. Ik tik een twintiger op haar schouder. Weet zij hoe de fuck dit werkt?

Glimlachend legt ze uit dat ik alleen nog maar hoef in te checken. Geen kaartje nodig. Licht beschaamd sla ik mijn handen voor m’n gezicht. Ik mompel nog iets verontschuldigends en maak me uit de voeten.

Ik kan er niet omheen. Het eerste seniorenmomentje is een feit.

///

Photo by Ape and Droid Studios from Pexels

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen