Ik wil even niet.
Even niet meedoen vandaag.
Het enige wat erin zit is rondsjokken in pyjama. Beetje krabbelen. Muziekje. Staren.
Ik voel me een beetje zoals de accu van mijn auto gisteren. Die had er ook geen zin in. Pruttelde nog een seconde voordat ie er definitief mee ophield.
Vandaag hangt ie aan de druppellader. Een gedachte die mij eigenlijk ook wel toelacht. Even 10-24 uur langs de zijlijn terwijl er nieuwe energie wordt aangevoerd.
Het voelde bijna als cadeau dat het afmeldingen regende voor de enige echte verplichting van vandaag. Die bijeenkomst wordt ook stukken leuker als ik er niet bijhang als een starende zombie. Dat m’n linkeroog onophoudelijk traant alsof er een onzichtbaar vuiltje in zit, helpt ook al niet.
Op sommige dagen moet je concluderen: it’s simply not happening today. En dat is prima. Morgen weer een dag. Druppelen maar.
.
Foto door Landiva Weber via pexels.com
