Kraakhelder

Het mooie van een experiment is dat het niet echt kan mislukken. Je gaat iets onderzoeken. Er is geen vooropgezet plan. Geen vaste uitkomst. Gaandeweg leg je het verloop vast.

Zo ontdek ik tijdens deze 30-daagse bijvoorbeeld dat het schrijven vooral lekker stroomt onder specifieke omstandigheden. En dat dit best nauw steekt.

In de stille ochtenduren als ik een ongestoord moment alleen vind, dan kan ik mijn hoofd goed leegmaken en meewiegen met wat zich aandient. Dat zijn gunstige voorwaarden.

Vanmorgen was ik nog even weer ingedommeld. Een genot, absoluut. Wel ging het ten koste van het begeerde ochtendmoment. Daarna stroomden huis en agenda vol. Met dingen onverenigbaar met schrijven.

Eenmaal ’s avonds kost het de grootst mogelijke moeite om het juiste standje te vinden. Ik wring en pers. Tevergeefs. Nog geen beginnetje schiet me te binnen.

Ik besluit het los te laten en een wandeling te maken. Bewonderend sta ik even later middenin de weilanden onder een kraakheldere sterrenhemel. Om stil van te worden. Daar weet ik ineens precies waar te beginnen.

///

Photo by João Jesus from Pexels

Deel en heers!

Een reactie

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen