Dus het gaat weer wat beter met je depressie?, vraagt mijn moeder. Hmm niet echt, antwoord ik, waarom denk je dat? Zij: Nou, je loopt zo opgewekt rond.
Aaaahh. Een aardig misverstand. Dat je het altijd van buiten kunt zien, wie in een depressie hangt en wie niet.
Sure, soms zie je het aan iemands gezicht of die zich somber voelt. Minstens zo vaak zie je er helemaal niks van. Ziet alleen de oplettende kijker of de goede vriend het. Aan de ogen. Die mat staan of verdrietig, die liever wegkijken dan oogcontact maken.
Ook te midden van de grijze wolken zijn er best betere momenten. Precies toen mijn moeder me zag kwam ik terug van een heel fijne middag met een dierbare vriendin. Daarom was ik opgewekt. Opgelucht na een gesprek vol tranen. Warm van haar liefdevolle aandacht en de lange stevige knuffels.
Hier op de foto bij dit bericht voelde ik me afschuwelijk. Zou je niet denken, hè. Je ziet het niet altijd aan de buitenkant, de duistere storm die vanbinnen woedt.
Zelf loop ik het liefst hele dagen met de zonnebril op nu. Zelfs ’s avonds. Hoef ik niemand aan te kijken, kan ik een soort van onzichtbaar tussen de mensen door bewegen. Voelt als een fijne afscherming.
And the Oscar goes to… iedereen die heeft geleerd te maskeren. Glimlach aan, kin omhoog, niks aan het handje. Het is zo’n hardnekkige oude gewoonte om naar buiten toe altijd maar te lachen, vriendelijk te kijken. Ook als er achter de schermen iets heel anders gaande is.
Goddank zijn er ook weer lichtere dagen, maar depressief zijn is niet als een griepje. Zo van: 5 dagen uitzieken onder de wol en je bent er weer. 1 of 2 opgewekte dagen maken nog geen zomer. Maar ik ben absoluut blij met elke seconde-minuut-uur waarop de zon vanbinnen doorbreekt.
🐦⬛ Meer misverstanden, wat kom of kwam jij tegen in tijden van grijze wolken?
#depressie #jeziethetniet
Op LinkedIn deelde ik dit blog onlangs ook en er werd veel onder gereageerd, dus mocht je nieuwsgierig zijn, lees ze hier.
