Ruimte

Nadat ik was gestopt met roken was het business as usual. Vond ik. Het leven ging gewoon door. Er moest gewerkt en gepresteerd. Wel was er één maar: ik functioneerde verre van optimaal.

De ontwenning – lichamelijk en geestelijk – beheerste me volledig. Die eerste dagen waren café noirs mijn vervangende drug of choice. Verdoofd door de tarwe en suiker bracht ik mijn dagen door in een staat van wazigheid. Ik voelde me slap en traag.

Ook mijn concentratie was prut. Toen ik op een dag mijn deadline niet haalde en aan de opdrachtgever toelichtte waarom, gaf die me het beste advies ooit: als je wilt dat dit stoppen slaagt, dan moet je jezelf misschien iets meer ruimte geven.

Briljant.

Vanaf toen nam ik even wat minder werk aan. Mocht ik zo vaak als ik maar wilde een dutje doen. En vluchtte ik veelvuldig op de fiets de natuur in. Dat alles pakte goed uit.

Nu hoor ik mezelf dit geregeld roepen. Tegen wie het maar horen wil. Het is mijn nieuwe motto deze dagen. Als de slavendrijver weer eens ontwaakt bijvoorbeeld. Dan zijn dit geruststellende woorden: Geef jezelf maar een beetje meer ruimte.

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen