Kringetjes

Met een mega big smile stak ik de sleutel in de voordeur. Ik had het gedaan en damn, wat voelde dat goed.


Al tijden had ik in kringetjes lopen draaien. Ik wilde het anders, had zelfs allerlei snode plannen en voornemens gebrouwd. En toch, voor ik het wist was de dag om en had ik het wéér niet gedaan.


Ik was fors aangekomen en inmiddels veel te zwaar, at bepaald niet gezond en voelde me een stijf oud wijf. Het ergste was misschien wel het moordende gebrek aan energie dat ermee gepaard ging.


De cirkel moest doorbroken, dat was zonneklaar. Het lastige aan cirkels van het type vicieus is dat alle onderdelen elkaar in de tang houden. Gezond eten zou een flinke duit in het zakje doen waar het gaat om je energieker voelen, en vereist tegelijkertijd energie, puf en helderheid die er niet is. Voor lichamelijke activiteiten geldt hetzelfde. Meer beweging geeft energie en vitaliteit, maar als je het ene been nauwelijks voor het andere krijgt, is elke inspanning zwaar vermoeiend en weinig uitnodigend.


Maar ja, een mens moet ergens beginnen. Desnoods heel klein.


Wat de doorslag gaf was een dagje op stap naar een museum. Onderweg zag ik mezelf weerspiegeld in ruiten en etalages. Het leken wel lachspiegels. Alsof het beeld vervormd en in de breedte uitgetrokken was. Was ik dat? Echt? In mijn hoofd had ik een heel ander plaatje van hoe ik eruitzag. Bovendien was ik na dit dagje sjokken en sjouwen zo kapot dat ik thuis eerst een slaapje moest. Het was zwaar geweest om de hele dag een paar mud aardappelen uitgesmeerd over mijn lijf mee te zeulen.


En zo nam ik het besluit: Zó wil ik het niet langer. Ik wil weer als een hertje ronddartelen.


Direct na mijn besluit sloeg ik bij de winkel ladingen gezonde zaken in. Groenten, fruit, eieren, vis, noten. Koekjes, brood en nutella liet ik achterwege.


De volgende ochtend trok ik in een opwelling nog voor het ontbijt de schoenen aan voor een rondje dorp. Het was die eerste dag maar twintig minuten, maar dat boeide niet. Ik was in actie. Thuis zette ik me over mijn geen zihinnnn heen en begon een zoete aardappel te raspen voor een supervoedzaam ontbijt. Dat zette zich die dag door in een zeer vitaminerijke lunch en diner en nog twee wandelingetjes.


De dag erna stapte ik opnieuw op een lege maag naar buiten en liep toen een half uur. Ook daarna fikste ik een heerlijk gezond morgenmaaltje. Tussendoor hapte ik in een peer in plaats van een gevulde koek.


Het is nog maar dag drie en het voelt nu al alsof mijn buik platter is. Vast puur wishful thinking, maar desalniettemin een aangename gedachte, die me vooruit stuwt. Onwards and upwards we go.

Gerelateerde artikelen