Zoals ik gisteren al zei, was er direct na het plaatsen van het stukkie, de bijna onbedwingbare neiging om er gelijk een post van te maken op de socials. Eigenlijk had ik net besloten om een dagje of wat volledig weg te blijven van die kanalen, maar nu wordt er toch behoorlijk aan me getrokken. “Toe maar, is leuk”, klinkt het. “Nee, dat zouden we vandaag niet doen”, werp ik tegen.
Ik stap achter de computer vandaan in een poging mijn nee kracht bij te zetten, maar de junkie laat het er niet bij zitten. “Gewoon even linkje delen, klein begeleidend tekstje erbij en weer weg. Is toch prima? Geeft toch niets?” probeert hij. Inwendig zuchtend strijk ik de schepjes koffie af. Het Grote Zeuren is begonnen.
Geeft wel, weet ik uit ervaring. Eén ogenschijnlijk onschuldig ogenblikje op dat platform rondkoekeloeren en ik moet er om de zoveel tijd naar terug. En dat dan de hele dag. Net als na dat eerste handje chips, waarna je er steeds weer eentje móet.
Tuurlijk is het ook mijn ego dat hier van zich laat horen, want uiteraard is het leuk als mensen meelezen en reageren. Alleen de kosten van eeeeeven een postje op LinkedIn, Facebook of Instagram plaatsen zijn te hoog.
Nee, dus. Echt niet. Ik wil met andere dingen bezig. Het is nu aan mij om de ruis van de lijn te halen.
Ik weet dus wel dat het beter is, maar mán, wat kan die junkie zeuren.
.
Herken je er iets in? Altijd leuk als je iets laat horen.
Als je meer wilt weten over die junkie en zijn capriolen, lees dan vooral dit boek.
Nou wat goed van je! En nu kan je helemaal geen linkje plaatsen, want dan weten ze op de socials dat je toch een terugvalletje had… slim!
Sociale controle als stok achter de deur, ha!