Even wachten

Hij was me al eerder opgevallen. Niet per se op een goede manier. Een druk baasje dat maar bleef praten. Alles wat in zijn hoofd opkwam leek via zijn mond een uitweg te moeten vinden. Het stoorde me meer dan ik wilde toegeven.
.
De enige nog vrije stoel staat naast hem. Het liefst zou ik helemaal aan de andere kant van de zaal gaan zitten. Ver bij hem vandaan.
.
Ik neem toch maar naast hem plaats en maan mezelf tot kalmte. Rustig doorademen. Hij is zijn beweeglijke, babbelende zelf. Ik doe m’n best om er iets anders in te zien, weg van mijn negatieve stempel. Misschien is hij gewoon heel enthousiast. Of vindt hij het best spannend allemaal, dit trainingsgebeuren.
.
We doen samen opdrachten en delen de uitkomsten met elkaar. Voorzichtig begin ik een lieve, goeiige gast in hem te ontwaren.
.
Naarmate de avond vordert lijkt hij rustiger te worden. Tussen de regels door krijg ik flarden van zijn levensverhaal mee. Hij laat me spontaan foto’s zien van de kunst die hij maakt. Zijn talent is onmiskenbaar.
.
Er gaat iets achter deze man schuil wat ik never nooit had kunnen raden. Wat ben ik blij dat ik hem een kans heb gegeven. Als ik de deur direct op slot had gegooid, had ik deze ontmoeting mooi misgelopen.
.
Best fijn, deze reminder. Dat je soms beter nog even kunt wachten met je oordeel. Ik zou het bijna zijn vergeten.
.
//
Fotocredits: Photo by Elviss Railijs Bitāns from Pexels
//

Deel en heers!

Een reactie

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen