T-splitsing

Zeer recent dook ik vól in een project, als onderdeel van een training die ik volg. Ik plaatste een oproep, werd overspoeld met reacties, plande afspraken in en ging met mensen praten. Ook stofte ik het manuscript van een boek af waar ik drie jaar geleden aan was begonnen te schrijven. Het onderwerp: hoe kom en blijf je uit je depressie.
.
Koud twee weken na de duik tref ik mezelf aan in een staat van lethargie. Het weekend had ik twee dagen aaneen met een splijtend koppijntje in bed doorgebracht. En ook daarna krijg ik mezelf met de beste wil van de wereld niet terug in die enthousiaste doorpakmodus. Wat is dit nou?
.
Al journalend ga ik op zoek. Het antwoord vind ik heel dicht onder het oppervlak. Waarom de energie er volledig uitgesijpeld is? Omdat ik deep down helemaal niet bezig wil zijn met depressie.
.
Zelfs al ben ik gericht op het vinden van de oplossing, dan nog is mijn aandacht bij het onderwerp depressie. En activeert dat de energie die daaraan gekoppeld is. Whoo. Dat gaan we dus niet doen.
.
Op de achtergrond werk ik al een tijdje aan een heel ander boek met bijbehorend programma. En van dat boekidee ga ik helemaal áán. De conclusie: Daar wil ik aan werken, daar wil ik mee bezig zijn.
.
Ik worstel nog kort met de kwestie of ik dit wel kan maken naar iedereen die heeft gereageerd en met wie ik al heb gesproken. Vrijwel direct zie ik in dat dat de vraag niet is. Het enige relevante vraagstuk is of ik het naar mezelf toe kan maken om door te gaan met iets waar ik op leegloop.
.
Best wel een no-brainer eigenlijk.
.
Mijn hoofd mag dan op de T-splitsing linksaf willen, maar mijn gevoel wenkt me op rechts. En ik, ik voel dat ik mee moet. Wacht op mij! Ik kom eraan.
.
//
Fotocredits – Photo by Pixabay from Pexels.com
//

Deel en heers!

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen