Wankel

Vorige week deelde het leven een kaakslag uit. Zo’n gemene linkse. Ik had ‘m niet zien aankomen en lig dan ook finaal onderuit.
.
Mijn droppie is dood. Na 12 jaar lang dagelijks vrolijk door mijn leven te hebben getrippeld, is ze nu ineens weg. Totaal onvoorbereid op dit abrupte einde loop ik verloren rond. De pijn doet verdacht veel denken aan een gebroken hart.
.
In de dagen die volgen plaag ik mezelf met de meest vreselijke vragen. Had ik dit kunnen weten, moeten weten? Had ik dan iets voor haar kunnen doen? Vertwijfeld vraag ik me af of ik heb verzaakt als baasje.
.
Dat helpt niet. Het verdriet is zo al scherp genoeg. Maar wat had ik het haar graag willen vragen. Nog even een afrondend gesprekje, een laatste knuffel en dan pas dag hoeven zeggen.
.
Middenin een huilbui die alle dieren in het tekenfilmbos zou hebben verjaagd, kwam het in me op. Wat nou als ik me heel hard zou inbeelden dat ik dat laatste kletsje met haar had. Hoe zou dat dan klinken?
.
En daar was het. Ik hoorde haar zeggen:
Nou, dat was gek! Ik werd ineens raar en daar ging ik!
Ik weet ook niet wat er gebeurde. Dag vrouwtje, het was top!
.
De wanhopige knoop in mijn maag wordt iets losser. Geen verwijten, geen boosheid. Enkel liefs. Natuurlijk. Dat past ook veel meer bij het zachtaardige beestje dat ze was.
.
Als mijn hoofd die nacht volstroomt met weggezakte mooie herinneringen, glijd ik getroost in slaap. Bijna kan ik voelen hoe ze haar zachte wollige warme lijfje ‘s nachts tegen me aan vlijde, in het holletje van mijn hals. Een paar uur lang is het vredig vanbinnen.
.
In de ochtend zijn de tranen terug. De volgende nooit-meer steek in mijn buik laat niet lang op zich wachten. Overal liggen ze op de loer. Dit verhaaltje heeft nog geen happy end. Dat komt wel weer. Voor nu is het even wankel balanceren over een glibberig touw.
.
///
Fotocredits – Photo by Digital Buggu from Pexels
///

Deel en heers!

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen