Ochtendgefluister

Het komt altijd ’s ochtends. Zittend in bed zucht ik gelukzalig in mijn koffie. Buiten is het nog stil. De dag is traag aan het opstarten.

In mijn hoofd passeren flarden van de afgelopen dagen. Gevoerde gesprekken, beleefde sensaties. Langzaam ontstaat er een kriebel in mijn buik. Het voelt bijna als verliefd zijn. Dan weet ik: er moet geschreven.

Opgetogen spring ik uit bed en pak mijn schrijfblok. De woorden stromen op het papier. Ik laat ze even marineren. Als vanzelf vallen ze op de juiste plek. Alsof het verhaaltje al ergens klaar stond, wachtend om eruit te mogen.

De tijd tussen slapen en ontwaken, dat is waar het gebeurt. Ergens uit de diepste krochten komen er ideeën en inzichten naar het oppervlak. Die willen eruit. Moeten eruit.

De ervaring heeft me geleerd dat ik die tijd moet bewaken. Koesteren. Nog even afgezonderd van alles en iedereen moet blijven om erin te kunnen duiken.

Pak ik in plaats daarvan mijn telefoon, iPad of zet ik de tv aan, dan is het poeff, weg. Verbinding verbroken.

Het is bijna een heilige tijd te noemen. Die eerste minuten en uren van de dag. Dan is het alsof je je ziel kunt horen fluisteren.

Dat gefluister is het luisteren waard.

Deel en heers!

2 reacties

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen