Goud

Er is een weten. Geen feitelijk weten, maar een diep weten van binnenuit. Dat zich ergens goud bevindt en dat ik de enige ben die dat goud – mijn goud – kan delven.

Iedereen heeft zijn eigen goud. Alleen jij weet wat dat voor jou is. Alleen jij weet waar het zich bevindt. En in eerste instantie is het vooral voor jou van waarde. In de zin dat het je een ongelooflijk lekker gevoel geeft. Het gevoel dat je leeft.

Het vergt een beetje moed en een beetje boel vertrouwen. Je volgt de kriebels in je buik. Het is één groot avontuur.

Als een soort Indiana Jones ga je op pad. Onderweg word je beschoten, vecht je geboefte van je af en versla je draken. So far, so good. Dan stuit je op een ravijn. Je moet en zal naar de overkant. Er is alleen geen brug. Je staart in een diepe afgrond. Bevroren van angst.

Toch wil je door, want aan de andere kant, daar wacht het goud. Iets fluistert je in dat zodra je de eerste stap zet, er een brug zal verschijnen. Een klein stukje van de brug althans, maar genoeg om de volgende stap te zetten. Bij iedere stap zal er meer van de brug zichtbaar worden.

Terugkeren is geen optie meer. Je haalt diep adem. Bevend zet je een stapje voorwaarts.

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen