Ouwe shit

Vol enthousiasme begon ik in januari 2017 te schrijven aan mijn boek, met als onderwerp het overwinnen van depressie. Ik voelde me op dat moment fantastisch. In een lekkere flow schreef ik voluit over alles wat mijn eigen periodes van depressie me in de loop der jaren hadden geleerd.

En toen dreef er begin februari een donkere wolk over. Die bleef hangen. Er was iets vervelends gebeurd wat ouwe shit aanboorde.

Ineens was overal de glans vanaf. Ik vond niks leuk meer, had nergens zin in en wilde eigenlijk na het ontbijt alweer terug naar bed. Schuilen onder de dekens. Het zinnetje dat op repeat in mijn hoofd voorbij kwam was: “Laat me nou. Laat me gewoon met rust.”

Oef. Daar ging ik weer.

Er waren een paar eerder geleerde lessen waar ik echt iets aan had in die tijd. Me er niet tegen verzetten, was er eentje. En heel hard proberen erboven te blijven hangen. De allerbelangrijkste: ongelooflijk mild zijn naar mezelf.

Ik had donders goed in de gaten dat dit niet zomaar gebeurde. De wolk wilde me iets vertellen. Dus koos ik ervoor heel bewust te laten komen wat er kwam. Ik verkeerde in de luxe positie dat ik mijn werk op een lager pitje kon zetten, zodat ik me er aan over kon geven.

Dus ja, ik bracht een paar weken een groot deel van de tijd onder de dekens door. Netflixend. Met troostvoer. En een schrijfblokje. Ik sloot mezelf voor de buitenwereld af. Nauwelijks sociaal contact, alleen met mijn dierbaren uit de eerste ring. Verder nam ik de telefoon niet op. Aan andere mensen liet ik weten dat ik even onder mijn steen zat.

De opgerakelde bagger en de bijbehorende gevoelens hadden blijkbaar nog wat aandacht nodig. Die stond ik dus maar toe. Zonder er bang voor te zijn. Zonder erover te oordelen. Uiteindelijk zag ik heel helder dat dit nodig was om een hardnekkig patroon te doorzien. Een patroon dat me uitputte. En me boos maakte. Het verband met het triggerende voorval werd me akelig duidelijk.

Het hielp enorm om er soms ook van een afstandje naar te kijken. Zo kon ik blij en dankbaar zijn voor de lessen die deze wolk in zich droeg. Die liet me zien wat ik dan wél wilde.

Goed, helder. Dat volhardende gedrag diende me niet meer, en dat wilde ik doorbreken. Maar in hemelsnaam, hoe verander je dat zo 1, 2, 3? Ik begon er dus maar mee te oefenen, in het klein. En dat leverde knoepers van inzichten op.

Gerelateerde artikelen