Zege

Mijn lichaam heeft een duidelijke eigen wil. Ze laat zich niet om de tuin leiden met nep-licht en vooruit-nog-maar-een-koffie. Neen. Sinds het vallen van het zomertijddoek, is het mis.

Met de acht in de klok begint ze subtiele hints te geven. Ze laat mijn hoofd omlaag klappen terwijl ikzelf nog dappere pogingen doe om dat artikel uit te lezen. Ook laat ze me onophoudelijk door de kasten struinen op zoek naar zoets. De zwaartekracht doet een duit in het zakje door mijn bovenlichaam bijna magnetisch omlaag te zuigen naar een horizontale positie.

Na weken van interne strijd, hoorde ik mijn wijzere zelf voorzichtig opperen: je kunt er ook gewoon aan toegeven, Ka. Zelf was ik nog niet helemaal overstag. Ik was toch geen bejaarde medemens? Tsss.

Nou denk ik graag in lichtpuntjes, dus ziehier voordeel numero uno van deze avondlockdown. Sleepte ik me vorige week nog om kwart over acht – ver na kinderbedtijd, mensen – richting zwembad om daar geeuwend het sportieve uurtje te volbrengen, hoeft dat nu voorlopig niet meer. Hoera!

Mijn systeem rent joelend rondjes door de kamer. De zege is daar. Geen duwtjes richting de beddenkoets meer nodig.

Het is officieel: Ik mag met de kippen op stok. Daar ga ik eens flink gebruik van maken.

Gerelateerde artikelen