Self-hug

Al een kwartier lang lopen de tranen in kronkelende warme straaltjes over mijn gezicht. Hier was ik al bang voor.
.
Op dag 6 van mijn omgegooide voedingspatroon sta ik oog in oog met mezelf. Oeroude groeven worden blootgelegd. Het zijn deze hardnekkige oude gewoontes die ik nu poog achter me te laten.
.
Natuurlijk wist ik waar ik aan begon. Kon ik zelfs met redelijke precisie bedenken wat ik zou gaan tegenkomen. Alleen, wil ik dit echt veranderen, dan zal ik het moeten doorvoelen.
.
Hallo eenzaamheid. Daar ben je dan. Pak een stoel en schuif aan.
.
Al mijn hele leven lang is eten mijn vriend. Het houdt me gezelschap. Troost me. Geeft instant gezelligheid. Steunt me. Is altijd bereid om me erdoorheen te slepen. Door moeilijke momenten, verveling, ongemakkelijkheid, spanning, boosheid. Als tiener lepelde ik hele potten nutella leeg. Laten we zeggen dat dat niet was omdat ik me heel gelukkig voelde.
.
De volwassen vrouw die ik nu ben weet inmiddels wel beter. Nu alleen nog even beter doen. Want wat zijn ze sneaky en ingesleten. Volautomatisch doe je zo weer wat allang niet meer nodig is.
.
Vriendin D., zelf ook bekend met dit fenomeen, kan altijd zo mooi en treffend uitbeelden wat eten voor haar (en mij) betekent. Dan slaat ze haar armen om haar lichaam en omhelst zichzelf stevig in een warme self-hug. En dat is het precies met eten als copingsmiddel. Eén grote liefdevolle knuffel.
.
Eigenliefde dus. Het antwoord op alles, zo lijkt het. Ook in te zetten bij het aanleren van nieuwe gewoontes.
.
Op naar week twee.
.

Gerelateerde artikelen