Hoe lang geleden, hoeveel weken – want zolang is het zeker wel – opperde ik al dat ik het depressieboek ging laten komen? Niet om mezelf snoeihard te veroordelen, hoor. Meer belangstellend.
Hoeveel weken terug werd ik hier blij van, en hoe lang doe ik het vervolgens al niet? Laat ik andere dingen voorrang krijgen, terwijl er niets is wat me ervan weerhoudt. Zelfs het feit dat er geld verdiend moet worden niet, want ik kan prima mijn dag beginnen met een stukje werken aan het boek. Dat zit niets in de weg. Sterker nog, het zou me veel meer in de juiste energie kunnen brengen. Waarom doe ik het niet? Waar is het wachten op?
Daarom dacht ik, doe maar. Begin maar met die dagelijkse blogactie, puur en vrijuit bloggen over wat er leeft in mij. Los van censuur en filters. Nu er iets hoog te houden lijkt, zit er toch een rem op.
Ik ben schrijver, coach, bied een challenge en workshops aan, dan moet je toch letten op wat je uitkraamt en wereldkundig maakt. Toch? Toch?!
Dat ben ik althans ten diepste gaan geloven.
En dat vind ik helemaal niet fijn. Ik ben juist zo voor kwetsbaarheid, open delen. Kan nu niet. Denk ik. Vind ik.
De vraag is dus of dat eigenlijk wel klopt.
Let’s find out.
Zin om mee te blijven lezen? Laat dan bij ‘Nooit meer een stukje missen’ je mailadres achter (even omlaag scrollen). Je krijgt dan een piepje zodra er een nieuw bericht online staat (geen reclame).
Foto: pexels-mitchel3uo
Verfrissend blog lieve Kaatje.
Ik merk dat ik aanhaak op dit verlangen. Schrijven om het schrijven, zonder dat het meteen iets moet worden of er een haakje voor de socials in vinden. Misschien schrijf ik wel met je mee.
Ja toch, veel fijner. Dat zou echt leuk zijn, laiverd. Let me know, dan kom ik je lezen!