Dag 7 van de social-media-break

De inmiddels verzwakte junkie doet nog dappere pogingen om aan zijn kick te komen door me geregeld naar de nieuwssites te sturen. Zo bar veel interessants is daar niet te vinden, zeker niet als je daar een half uur geleden óók al was. De weldenkende niet-verslaafde ik is helemaal nooit zo druk met het nieuws en wil al zeker niet allerlei akeligs op de voet volgen. Ook dat vormt namelijk een flinke afleiding van waar we voor kwamen, jij en ik.

De e-mail checken is al net zoiets. Nu mister dopamine elders niet meer aan zijn trekken komt, wil ie me als een ratje op een grote rode knop laten drukken. Alles om zijn fix maar te krijgen. Die rode knop is de mail, ik blijf maar kijken en verversen. Er zit iets van dwang op, een moeten. Het is helemaal niet wat ik wil, en toch doe ik het. Uitermate vermoeiend.

Om echt af te kicken van alle oppervlakkige kicks en fixes, ga ik vandaag richting strand met slechts offline vermaak. Leesboek, tijdschrift en schrijfblokje. De telefoon mag mee, maar ligt onderin de tas en staat volledig uit. Dat die mee mag is puur voor de navigatie en de zekerheid. 

Er is me heel veel duidelijk geworden deze afgelopen dagen sociale-media-pauze, veel meer dan ik hier op dit blog heb gedeeld. En nog dagelijks worden er dingen helderder. Het zijn nog losse stukjes, ze zweven nog wat boven hun plek in de volledige puzzel.

Is het dan alleen maar slecht, die sociale media? Tuurlijk niet! Ik lees er hartstikke boeiende artikelen, posts en menselijke verhalen. Daar zou ik ook helemaal niet zonder willen. Ook deel ik er zelf regelmatig en dat levert me een hoop op. Het punt is alleen de dosering, de mate. Of beter gezegd, de mateloosheid. Als je eenmaal in de molen bent gestapt roept de junkie: Méér, méér, nog een keer! Daartegen heb ik tot op heden geen verweer.

Officieel zit na vandaag de breakweek erop. In theorie zou ik nu weer het sociale mediaveld op kunnen rennen, joehoeeee I’m bahack! Maar ik haper. Zo de laatste dagen begint de rust pas echt in te dalen en ontstaat er opeens ruimte. Er dansen ideeën in het rond, nieuwe plannetjes worden uitgebroed. Zonde om daar nu weer een streep door te zetten. Of althans, het risico te nemen dat dat gebeurt. Nu weer online gaan op de socials zou me ongetwijfeld zo weer terugslepen in m’n oude gedrag.

Dat wil ik niet. En aangezien we nu middenin de zomervakantie zitten, en alles en iedereen toch op zijn gatje ligt, is er geen geschiktere tijd dan nu. Dus verleng ik de break nog wat. Weet niet hoe lang. Gaan we zien. 

Ik blijf erover bloggen hier, al zal dat minder frequent zijn. Dagelijks is best een boel. Voor mij om te schrijven, voor jou om op te peuzelen. Kudos dus als je het tot hier hebt gered! Dank je wel voor het meelezen.

⛳️ Heb je ook een sociale-media-pauze gehouden (of zit je er nog middenin)? Benieuwd! Hoe beviel het, wat kwam je tegen? Zou super zijn als je er iets over met me wilt delen. Hieronder in de reacties bijvoorbeeld. Maar een mailtje privé mag ook. Ik lees je graag.

📩 Wil je ook hierna de blogs blijven volgen? Scroll dan even naar onderen en vul bij ‘Nooit meer een stukje missen’ je naam en mailadres in. Je krijgt dan een piepje wanneer er een nieuw bericht gepubliceerd is (geen reclame, beloofd).

🤳 Vond je het leuk en ben je geïnspireerd geraakt? Deel dit blog dan op jouw socials. Of app of mail de link door naar iemand die het misschien ook interessant vindt. Maak je me blij mee!

LEES HIER HET VERVOLG Post-pauze