Doen, dan maar?

Laat ik maar met de deur in huis vallen: Ik ben een uitsteller. Eentje van de meest gruwelijke soort. Zal wel een bijverschijnsel zijn als je meer denkerig dan doenerig van aard bent.

Als ik met een vriendin voorzichtig mijn idee deel om “ergens op termijn heel misschien eens” te gaan schrijven over een experiment, oppert zij iets wereldschokkends: waarom begin je niet gelijk aanstaande maandag?

Huh, wat? Ja maar, ja maar…. Ik sputter nog wat tegen, zoekend naar uitvluchten, hopend me in te dekken, maar zij blijft koeltjes herhalen: Of, je begint gewoon.

En dit is voor mij als oeverloze denker en perfectionista oprecht een nieuw concept: je kunt ook gewoon nu beginnen.

O.

Dat werpt een volstrekt ander licht op uhm, ja, op alles eigenlijk.

En zo begon ik neus-dicht-ogen-dicht-en-spring aan dit schrijfexperiment. Ik ervaar van alles wat ik vooraf never nooit had kunnen bedenken. En dat is misschien wel precies waarom DOEN voor een denker een goed idee is. Want vooraf alles tot in de puntjes uitgedacht kunnen hebben is een illusie. Sommige dingen moet je gewoon ondergaan.

Zo onvoorbereid ergens vol in stappen voelt overigens wel bijzonder onwennig. Of ik het voortaan vaker zo ga doen, daarover is de jury nog in beraad. Maar voor nu wint de nieuwsgierigheid.

 

/ / /

Lieve E: bedankt. You know who you are.

/ / /

“Start before you’re ready”, schrijft Steven Pressfield hierover. “Bereid je niet voor. Begin. Uitstel is je vijand.” Begin dus voordat je er klaar voor bent, want zoals hij het perfect verwoordt: “By the time we’re ready, it’s too late. The moment has passed. Resistance has seen us coming and has marshaled all its forces to lay us low.”

/ / /

Deel en heers!

2 reacties

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen