Al dagen, zo niet weken, heb ik de grootste moeite om mijn bed uit te komen. Hele dagen worden er hangerig doorgebracht. Eerst nog vol inspiratie schrijvend en werkend, maar later vooral lethargisch. Roerloos dobber ik die dagen door.
Ik stuit op een filmpje van Jim Rohn waarin hij zegt dat het in zulke gevallen helpt om direct aan het begin van de dag een heel klein taakje van 60 seconden af te ronden. Dat zou een gevoel van ‘well done’ geven waarop je systeem zegt: what’s next?
Deze ochtend weet ik direct wat dat taakje kan zijn. Ik spurt naar beneden, haal de volle vuilniszak uit de prullenbak en breng hem naar de container die al buiten aan de weg staat. Binnen hang ik er gelijk een nieuwe zak in. Inderdaad, een minuscuul taakje met groots effect. Ik maak gelijk ontbijt en ga zitten tikken.
Kan iets zo simpel zijn? Een uitstellerige gewoonte zo eenvoudig te doorbreken?
Terwijl ik ontbijt zwaai ik het raam wagenwijd open om het vrolijke vogelgekwetter binnen te laten. Wat zijn ze met velen en wat hebben ze er zin in. Nu ik nog, bedenk ik met een scheve glimlach.
De zon komt erbij en piept langs het huis aan de overkant zo mijn slaapkamerraam binnen. Ik kan het niet ontkennen – dit is toch wel ernstig vrolijkmakend.
Ik besluit nu ook mijn andere reeds eerder bewezen ochtendgewoonte slash noodprotocol erachteraan te volgen: gelijk in de ochtend naar buiten. Lopen richting bankje met uitzicht over de velden, thermosje koffie en fijns op de koptelefoon erbij.
Es kijken of we deze dag een andere zwieper kunnen geven. Het beginnetje is er in elk geval.
.
Foto door Damir Mijailovic: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/abstracte-achtergrond-van-muur-met-geometrische-versiering-3695238/
Een geweldig plan