Gewoon doorgaan

“Je kunt dit niet. Je stelt niets voor. Niemand zit op jou te wachten. Wie denk je wel niet dat je bent?!”

De criticus in mij draait overuren. Sinds ik in een opwelling besloot minstens 30 dagen lang aaneen een stukje te schrijven – en te delen met de wereld – is ie los.

Nu ik een week op weg ben, heeft mijn Innerlijke Criticus de armen ineen geslagen met Mejuffrouw Perfectionist en Meneertje Saboteur. Gedrieën staan ze op mijn schouder in mijn oor te tetteren.

Hij is natuurlijk gewoon bang, deze niet-zo-olijke vriend. Dat weet ik ook wel. Maar ondanks dat ik zie wat er gaande is, laat het me niet onberoerd.

Het gegalm wordt zo onaangenaam dat het bijna mijn plezier in het schrijven vergalt. Dat kan en wil ik niet laten gebeuren.

Als ik mezelf afvraag: Waarom deed ik dit ook alweer? Dan is het antwoord helder. Omdat ik van schrijven houd. Dus dan is dat wat ik blijf doen. Punt.

In gedachten geef ik mijn bangige metgezel een aai over de bol. En zeg hem dat alles goed is. Dan klap ik de laptop weer open en schrijf dit stukje.

2 reacties

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen